Een man zit aan het doodsbed van zijn moeder, de vrouw die hem zijn hele leven heeft bedolven onder haar gepraat. Zelfs nu ze dood is hoort hij haar stem, die hem onophoudelijk toespreekt en bemoedert. Op het ritme van haar stem probeert hij te achterhalen wat hem van haar deed vervreemden: haar boerenafkomst, haar lichamelijke aftakeling en vooral haar ongecompliceerde dialect, dat haar tot een onvervalste Kempense volksvrouw maakte. Haar monoloog is een afscheid, waarbij alle remmingen wegvallen en intieme bekentenissen boven tafel komen.
Het verdriet om haar heengaan trilt voortdurend mee in de stilte tussen de zinnen, in de witregels waarin de zoon ‘antwoordt’.
Wit is altijd schoon is een liefdevol portret van een zoon die wil loskomen van zijn moeder, maar zich tegelijkertijd onlosmakelijk met haar verbonden voelt. Een ontroerende en tegelijk buitengewoon opgewekte roman over rouw, afkomst en taal.
‘Wit is altijd schoon is een kraakzuiver boekje. Ik wil het niet ruilen voor twee van een ander merk.’ – HUMO
‘Heel mooi en lichtvoetig heeft Pleysier laten zien hoe iemand de dood van een dierbare uitstelt.’ – NRC Handelsblad |
