Veel Nederlanders denken, of hopen, of horen dat ze deel zijn van een volk dat altijd tolerant, nuchter en gastvrij is geweest. Dus worden ze niet graag herinnerd aan Nederlandse moorden, die het gevolg waren van onverdraagzaamheid, hysterie of vreemdelingenhaat. Toch zijn die er geweest. Minsterns twaalf. Hoe kan dat? Omdat niets zo wispelturig en zo veranderlijk is als de volksaard.
Ze behandelen nogal ongelijksoortige voorvallen als de moord op Theo van Gogh, het meisje van Yde dat duizenden jaren geleden in een veenmoeras werd gewurgd, de dood van de martelaren van Gorkum in 1572, Carlo Picornie die in 1997 bij een treffen tussen voetbalsupporters werd doodgeknuppeld, de lynchpartij waaraan de gebroeders De Witt in 1672 ten offer vielen en nog zeven zulke gevallen van overkokende geweldzucht. Hun conclusie luidt dat 'het typisch Nederlandse volkskarakter' niet bestaat. De Nederlandse identiteit is voortdurend aan veranderingen onderhevig. |
