In het titelverhaal bezoekt een dertigjarige dochter haar niet bepaald liefdevolle moeder, die in een groot tuinhuis woont. Als ze blijft overnachten en met haar moeder in het tweepersoonsbed ligt maar de slaap niet kan vatten, ziet ze opeens haar moeders gestalte in hun kamer staan. Tegelijk schrikt haar moeder wakker uit een droom waarin ze dood is.
Heeft de dochter nog altijd zo'n sterke gebondenheid met haar moeder dat ze zelfs ziet wat die droomt? Niet alleen in 'Het tuinhuis' maar ook in de zes andere nieuwe verhalen vindt er steeds iets plaats dat zich aan de waarneembare werkelijkheid onttrekt en dat toch de normale gang van zaken bepaalt. Is het de geheimzinnige, magische kracht van de natuur of het toeval dat aan het gebeuren een andere betekenis geeft? |
