Voorjaar 2004. Pieter stapt het kantoor van zijn uitgever binnen.
'Ik heb een nieuw manuscript.'
'O nee, Pieter, toch niet weer over manisch-depressiviteit?'
'Jawel.'
'Dan moet het wel heel bijzonder zijn.'
'Dat is het ook.'
'In welk opzicht?'
'Ook betrokkenen hebben hun ervaringen beschreven.'
'Over wat zij voelden en dachten toen jij manisch was?'
'Precies.'
'Dat lijkt me nogal confronterend!'
'Dat is het ook. Lees het maar.'
Het is - opnieuw - een bijzonder interessant boek geworden. Pieter beschrijft hierin hoe hij na de publicatie van zijn eerste boek in een manie terechtkomt, zich achtereenvolgens Gandhi en God waant, om daarna weer in een depressie te belanden. De ervaringen die zijn familieleden, vrienden en oudcollega's in dit boek beschrijven, laten ook de andere kant zien, wat het betekent voor de directe omgeving van iemand die manisch-depressief is. Ook zij hebben levenslang.
Evenals met zijn eerste boek Ik houd van mijzelf... en dat is wederzijds heeft Pieter ook nu weer kans gezien een boeiend en waardevol document te schrijven. Zeer openhartig en met veel humor.
|
