Er zijn veel dagboeken over het einde van de Tweede Wereldoorlog verschenen, maar er is er nauwelijks een dat zo openhartig is als 'Een vrouw in Berlijn'.
De schrijfster, die op het moment van schrijven, dertig jaar oud is, een ontwikkelde kosmopolitsche vrouw, noteert in de drie schoolschriften indringend wat miljoenen vrouwen hebben meegemaakt: eerst het overleven in de puinhopen, zonder water, gas en elektriciteit, gepijnigd door honger, angst en weerzin, en vervolgens, na de slag om Berlijn, de vernederingen en verkrachtingen, de wraak van de Russische overwinnaar.
Het is een onthutsend document over gruwel en schaamte en zelfhandhaving, waardoor het einde van de oorlog in een nieuw licht komt te staan. |
